BALTIC EXPLORATION 2009

 Kiedyś podczas rozmowy z Piotrem Matejkiem moim serdecznym przyjacielem zadaliśmy sobie pytanie, dlaczego jeśli spojrzymy na mapę Polskiego wybrzeża i pozaznaczamy na niej ogólnie znane pozycje wraków, zauważymy skupiska wraków w okolicach centralnego wybrzeża a natomiast zachodnie wybrzeże jest ubogie we wraki.
 Próbując odpowiedzieć na to pytanie rozważaliśmy różne opcję w końcu jednak doszliśmy do wniosku, że po prostu tutaj się mniej nurkuję i infrastruktura nurkowa jest dużo uboższa niż na Helu. Ma to bezpośredni wpływ, że w tych okolicach robi się dużo mniej wypraw poszukiwawczych. Jednak, jeśli statki przez stulecia pływały w rejonach zachodniego wybrzeża, więc tam powinny być również pozatapiane jednostki, czekające na swoich odkrywców.

 Tak, więc przez przypadek powstał pomysł organizacji corocznej imprezy BALTIC EXPLORATION mającej na celu odkrywanie nowych wraków statków, które zatonęły na Bałtyku.

 Pomysł był dobry, pozostało mam tylko go zrealizować. Mieliśmy do dyspozycji nasze centra nurkowe: DECO z Kalisza i DEEP-BLUE z, Dziwiżna więc wspólnie wzięliśmy się do organizacji pierwszej wyprawy.
Cele, które założyliśmy na początku były następujące:

  Priorytetem akcji jest zrobienie dokumentacji fotograficznej i filmowej, odnalezionych wraków, a w szczególności sprawdzenie ich głębokości i wielkości. W tym celu zaprosiliśmy naszych przyjaciół z DIVER STUDIO, więc wspólnie posiadaliśmy trzy kamery i dwa aparaty fotograficzne przygotowane do pracy pod wodą nawet na 100m.

  Dobra zabawa ponad wszystko. Było dla nas rzeczą oczywistą, że wszyscy uczestnicy muszą kochać nurkowanie tak jak my i mieć pozytywne podejście to misji całego zespołu. Wiedzieliśmy, że nie wszyscy będą mogli zanurkować na każdej z pozycji. Musieliśmy również liczyć się z tym, że niektórym z nas może zdarzyć się wylądować na dnie i zamiast wraku zobaczyć np. stertę kamieni a na kolejnej pozycji nie będą mogli już zanurkować. Ze znalezieniem chętnych do wzięcia udziału w wyprawie nie mieliśmy większych problemów, wystarczyło jedynie podzwonić do przyjaciół w Polsce i miejsca rozeszły się jak świeże bułeczki.

  Bezpieczeństwo nurkujących jest najważniejsze. Tutaj zostałem poproszony o wprowadzenie dyktatury wojskowej… i przejęcie dowodzenia nad wyprawą. Muszę przyznać, że to była tylko formalność, ponieważ wszyscy uczestnicy rejsu byli jak „armia” najlepszych ochotników z entuzjazmem przyjmowali nasze zalecenia i rady.

 Jednak najważniejszym celem wyprawy było - spróbować „coś” znaleźć.

 Do rozwiązania pozostały jeszcze  dwie sprawy. 
  Po pierwsze znaleźć statek to nie było trudne. Z pomocom przyszedł nam właściciel statku NORTH STAR z Darłowa. Jest to duża jednostka idealnie przygotowana do pracy z nurkami. Posiada ona windę, którą zjeżdża się do wody i wyjeżdża, jest to naprawdę duże ułatwienie zwłaszcza, kiedy wykonuje się nurkowania techniczne i dodatkowo korzysta ze sprzętu foto i video.

Niedziela 17 maj 2009r

 Od godziny 18:00 zaczynają się zjeżdżać uczestnicy z całej Polski do pensjonatu, w którym mieszkamy, wita ich rozpalony grill.
 Wieczorem o 22:00 są już wszyscy wiec zaczynamy oficjalne otwarcie, na którym zapoznajemy się z przydzielonymi zadaniami. Na początek dzielimy się na drużyny, część będzie odpowiedzialna za zwiad, czyli sprawdzanie potencjalnych pozycji, część będzie odpowiedzialna za dokumentowanie znalezisk.  Wkrótce potem idziemy spać, bo jutro pobudka o 5:00 rano.

Dzień pierwszy wyprawy (poniedziałek 18 maj 2009r).

 Wypływamy dość późno, ponieważ napotykamy pierwsze problemy, straż graniczna gdzieś przepadła i nie miał, kto nas odprawić. Jak już przeszliśmy odprawę, to okazało się, że most blokuje wyjście z portu i na wyjście musimy czekać 45 minut.

 Dzisiaj mamy w planie sprawdzenie kilku pozycji, są one płytkie w granicach 30 m głębokości. Czyli pierwszy dzień przeznaczony na sprawdzenie logistyki i roznurkowanie zespołu.

 Na statku czuje się atmosferę napięcia, robimy pierwsze nurkowanie.  Boja w wodzie, jeszcze raz przepływamy nad pozycją, aby sprawdzić wynik na echosondzie. Tam coś jest.  Pierwsza drużyna zwiadowców w wodzie. Po kilku minutach uśmiechnięci są znów na powierzchni. Cieszą się jak małe dzieci i krzyczą znaleźliśmy… stertę kamieni. Jest dobrze - w końcu to też wynik.  Kilka kolejnych pozycji i te same efekty.

 Wraz z każdym złym wynikiem morale całego zespołu rośnie, już mam pewność, że przyjechali tutaj właściwi ludzie. Realizujemy plan misji sprawdzamy pozycje a to, że nic tam nie ma, to przecież też sukces, ponieważ już wiemy, że nie należy wracać w to miejsce w przyszłości.

 Pod koniec dnia podejmujemy decyzje o zrobieniu nurkowania w drodze powrotnej na znanym wraku małego parowca. Czysta woda i gładkie morze dodatkowo uprzyjemniają nam to nurkowanie. Po powrocie do portu pozostało nam jeszcze przygotowanie się do nurkowań w dniu następnym, bo butle same się nie nabiją a mieszanki nie zrobią. Jutro nurkujemy już głębiej. 

Dzień drugi wyprawy (wtorek 19 maj 2009r).

 Od rana następne problemy. Przyczepka od RIBa, którego zabraliśmy ze sobą dla usprawnienia nurkowań, podczas wodowania utknęła na slipie.
 I tu dowiaduję się od jednego z uczestników, że mam złe podejście do tematu, bo to nie problem tylko przygoda, a jesteśmy tu, aby je przeżywać. Przyznałem mu racje.

 Dziś nurkowania do głębokości max 45 m. Sprawdzamy kolejne pozycje i zaliczamy kolejne pudła.
 W przerwach, oczekując na nurków, którzy pod wodą przechodzą dekompresję, załoga statku uczy nas łowić dorsze. Muszę przyznać, że zajęcie to wciągnęło wszystkich i skrzynka na ryby zapełnia się w nieprawdopodobnym tempie.

 Na koniec dnia podejmujemy decyzje o zanurkowaniu na wraku, co prawda jego pozycja jest już znana, ale dotąd niewielu na nim nurkowało. Jest to duży parowiec z ogromnym omasztowaniem. W jego sterówce wciąż stoi koło sterowe, a niedaleko opodal na dnie widzimy leżący telegraf. To naprawdę rzadki widok, więc wszyscy czują się wyjątkowo. 

 Po wyjściu na powierzchnię, rozgorzewa dyskusja o tym, dlaczego tak niewiele wraków jest tak pięknie zachowanych. Jednogłośnie wszyscy piętnują okradanie wraków z ich najwspanialszych detali. Przecież bez koła sterowego, bulai, kotwic te statki już nie są już takie same. Wracając do portu jemy dorsza usmażonego dla nas przez załogę, jednym słowem piękne zakończenie dnia. 

 Dzień trzeci wyprawy (środa 20 maj 2009r).

 Nic nie zapowiada tego, co ma się wydążyć. Morze już trzeci dzień jest gładkie, jakby ktoś wyprasował je żelazkiem, nawet małej falki. Świeci słońce, dziś do sprawdzenia mamy tylko dwie pozycje.
 Jesteśmy na pozycja pierwszej i na echosondzie widzimy silne odbicie od dna. Na odprawie dzielimy się na dwie drużyny pierwsza, zanurkuje na ok. 60 m, aby sprawdzić pozycję, kolejna sprawdzi pozycję drugą na głębokości 50 m. W ciągu tego dnia każdy z nas może zrobić tylko jedno nurkowanie, ale za to z maksymalnym czasem dennym.
 Podejmujemy decyzję, w którym nurkowaniu chcemy wziąć udział, w efekcie, czego na głębsze nurkowanie zostajemy tylko we dwoje z Grzesiem. Na to nurkowanie przygotowuje aparat i kamerę, bo nie będzie czasu na dubla, przynajmniej na tym wyjeździe. Jeszcze raz sprawdzamy mieszanki, cały sprzęt i wjeżdżamy windą do wody.

  Musimy sprawdzić długość statku i zobaczyć jak wygląda dziób. Po drodze mijamy wielki bęben na liny, ładownie, zaglądamy do nich, wygląda na to, że znajduje się w nich węgiel. Dopływamy do dziobu statek ma ok. 35-40 m długości. Zaglądam do dziury po bulajach, najprawdopodobniej z drewnianego pokładu wyrwały je sieci. Włączam kamerę i odskakuje, bo w tym momencie wypływa ogromny dorsz i prawie uderza w mój obiektyw. Wrak statek został domem dla stad naprawdę dużych ryb. Grześ pokazuje mi, że zostały dwie minuty do zaplanowanego wynurzania.

 Odpływamy, więc od wraku w stronę opustówki. Minęła 30 minuta nurkowania, rozpoczynamy wynurzenie. Czeka nas jeszcze długa droga na powierzchnie, ale to już wydaje się nie mieć znaczenia. Na pokładzie czeka na nas gorąca herbata. Radość na statku jest ogromna wszyscy słuchają naszej opowieści. Pada propozycja, aby drugi zespół zanurkował w tym samym miejscu, ale mamy do zrealizowania plan, więc odpływamy.
 

Dzień czwarty wyprawy (czwartek 21 maj 2009r).

 Dziś pogoda ma się pogorszyć, choć trudno w uwierzyć, bo świeci piękne słońce i nie ma wiatru. Płyniemy w region gdzie na naszej mapie jest zaznaczonych kilka głębokich pozycji. Wczoraj wieczorem rozgorzała dyskusja czy nie warto byłoby dzisiaj zrobić nurkowania na znalezionych przez nas wrakach, czy też szukać nowych. Decyzja zapadła niemalże jednogłośnie, szukamy nowych a na tamte powrócimy w innym terminie.
 Do pierwszej pozycji mamy ponad cztery godziny płynięcia. Wszyscy znajdują sobie miejsca na pokładzie i zasypiają. Zmęczenie daje powoli znać o sobie. Dopływamy na miejsce i rozpoczynamy poszukiwania sonarem. Tym razem na sonarze nic się nie pojawia, więc sprawdzamy kolejne pozycje. Dziś nasz Kapitan za punkt honoru postawił sobie znalezienie nowego wraku. Pływamy przez kilka godzin i nic, nie przynoszą efektu również konsultacje przez radiostację z kutrami, które tutaj poławiają dorsze.

Dominik Dopierała
PADI Master Instructor
DAN Instructor Trainer
DSAT Tec Trimix Instructor
EFR&CFC Instructor